sopot

2010-10-31T12:02:00.003Z

NIE!!!

2009-11-24T17:22:00.006Z

KICIA Mała, szara kulka.Zaledwie trzy, lub cztery tygodnie życia- a już nie chciana. Jakiś człowiek o kamiennym sercu wyrzucił ją na śmietnik jak odpad, bo zachorowała.Odebrał ją od matki i wyrzucił! A to kocie chciało żyć, być kochane i przytulane. Na szczęście została znaleziona. Niestety straciła jedno oczko. Żyje, radzi sobie świetnie i jest wesołym rozrabiakiem. Ma na imię FIBI. ;)

2009-11-24T17:06:00.007Z

POLANICKA KULA - bardzo spodobała mi się kula , wykonana z granitu( chyba). Sam pomysł poruszania jej za pomocą wody pod cinieniem jest rewelacyjny!

2009-11-24T16:38:00.013Z

Wspomnień czar...
Może i nie czar. Trochę żal...
Polanica - kiedyś cicha, sentymentala miejscowość. Dziś odmieniona.
Bardziej przypomina nasz Sopocki deptak- kafejki, ogródki, kramy i pełno ludzi.
Byłam też pod budynkiem "starego" szpitala.Widok nie ciekawy- ruina.To smutne.
Usiadłam na murku i patrzyłam , a wspomnienia tamtych minionych pobytów tutaj wróciły jak film w "starym kinie".
Tu rozpoczął się mój etap życia przywracający nadzieję na lepszy wygląd.

Ten szpital z biegiem czasu stał się moją oazą wytchnienia od świata zewnętrznego. Zaangażowanie lekarzy chirurgów, opieka pielęgniarek oraz obecność innych ludzi, którzy byli podobnie „inni” – to wszystko sprawiało, iż pobyt dla kolejnej operacji był pobytem, podczas którego odpoczywałam psychicznie. Nabierałam sił i nadziei, że efektem ostatecznym będzie uwolnienie od natręctwa gapiów oraz możliwość akceptacji odbicia widzianego w lustrze.
Te mury otulały mnie bezpiecznym pancerzem przed światem zewnętrznym.

Tu byli tacy sami jak ja- pokrzywdzeni przez los, nieakceptowani przez ludzi na zewnątrz. Zawsze była nadzieja na poprawę wyglądu. Można było czuć się swobodnie, nie zakrywać twarzy, ale śmiać się, żartować. Poznawać nowych ludzi, zaprzyjaźniać się bez lęku, że nie zaakceptują z powodu wyglądu.
Tu nikt nie był odrzucany. Rodziły się przyjaźnie. Były dobre i złe chwile- ale zawsze była- nadzieja.
Przez okres 10 lat przeszłam tu 25 zabiegów chirurgicznych.

Ale i ten czas się zakończył. W dniu, kiedy usłyszałam, że to był ostatni pobyt poczułam jakby zamknięto drzwi do mojego drugiego domu, do mojej oazy i nadziei.

Schody, którymi schodziłam w kierunku miasta nie miały końca...

Pamiętam wiele z tamtych pobytów i atmosferę, która tam panowała.

Było „plażowanie”,„dyskoteki”,biegi do łazienki, Panią R. wołającą rano, że wody nie będzie, przemarsz watachy lekarzy podczas obchodu , oczekiwanie pod salą opatrunkową, jazdę wózkiem po operacji, pomysły co zrobić by zostać na dłużej, babskie wieczorki na metalowym łóżku stojącym na balkonie… oj było tego sporo.
Parę lat temu byłam tu, na ostatniej operacji , ale i dla wspomnień . ;)
Leżąc w łóżku delektowałam się panującą tu atmosferą, odgłosami; chodziłam po korytarzu i oczami wspomnień widziałam wydarzenia które kiedyś tu miały miejsce; dotykałam scian,a w nocy siedzialam na korytarzu przy oknie.

Teraz oknem tym wpada tylko wiatr...

2009-11-24T15:28:00.006Z

To co miłe - szybko się kończy.
Te kilka ciepłych dni lata (urlopu)podzieliłam na dwa etapy. Pierwszy był czynnym wypoczynkiem w bardzo sympatycznej atmosferze, drugi to wspomnień czar i zwiedzanie.
Krościenko to bardzo pięknie i malowniczo położona miejscowość.
Tam wraz z przesympatyczną przyjaciółka Halinką pojechałyśmy na odpoczynek do naszej wspólnej znajomej Krysi. Zaprosiła nas do domu, ktory kiedyś pełnił rolę pensjonatu. Stary, tajemniczy dom, w swej historii kryjący ciekawe dzieje. Dziś czeka na renowacje.
Na miejscu poznałam jeszcze jedną miłą osobę- Irenkę.
Wszystkie trzy Panie okazały się wyśmienitymi turystkami.
Z podziwem patrzyłam jak żwawo szły pod górę przy wejściu na Trzy Korony.
Widok z punktu widokowego był wspaniałą nagrodą dla tego wysiłku.

Miałyśmy typowo górską pogodę.Jednego dnia piękne słońce, drugiego burza z piorunami, a nawet gradem.
Ale nam to wcale nie przeszkadzało, humory miałyśmy wyśmienite.
Deszcz nie przeszkodził w wypadzie na Słowację.
Zwiedzałyśmy też pobliskie miejscowości.Zaporę i zamek w Niedzicy
No i obowiązkowo spływ Dunajcem

2009-01-13T22:25:00.006Z

Byłam na wizycie kontrolnej u lekarza.
" dobrze że jesteś... "- usłyszałam
w domyśle - bo cię kiedyś z ramion śmierci wyrywałam

żyję ... - bo mnie śmierć nie chciała ,
może już o mnie zapomniała ?
Wybiera, przebiera a mnie wciąż omija...
żartuje, drwi ze mnie ?
odchodzą znajomi...
czasem się przywita, postraszy i znika
- tajemnicza dama
Jak kotka co bawi się ofiarą...
złapie i puści , czasem spojrzy w oczy,
znudzi się na chwilę...
- i tak na okrągło...

2009-01-13T19:28:00.015Z

EPITAFIUM

odszedł... nie przyszedł... poszedł... nie wrócił...
jeszcze niedawno rozmawiał, żartował i pozostały niedokończone słowa...
nie przeczytał w radiu swych wierszy
niesamowitych wierszy
"
CZERWIEŃ
O czerwieni utwory pisują, pisarze
O czerwieni sztandarów mawiają włodarze
O czerwieni ornatów nauczają kapłani
O krwi czerwonej mówią weterani
O czerwonych makach śpiewają gdzieś w krajach
O czerwieni także mawiają w szpitalach
O czerwieni kolorach w szkołach nauczają
O czerwonym kolorze leki nam podają
O czerwonym brzasku zwątpienie dopada
O czerwonym piekle cicho opowiada
Też czerwono widzę, leżąc na tapczanie
Odpuść mi tą czerwień, mój Ty dobry Panie!"

Gdańsk 24 IV 2007 godz.4rano

"Napisałem w trakcie leczenia onkologicznego, będąc towarzyszem w chorobie, w nadziei i beznadziei oraz oczekiwaniu na śmierć

Gdy światło lampy przenika prze pojemnik z chemią
To tak jakby Jutrzenka różowymi palcami rozdzierała mrok nocy
Nadchodzi wtedy czas... czas modlitwy...

CZAS...
... OJCZE NASZ, DLA ODWAŻNYCH...

Ojcze nasz któryś jest w niebie - mam 3 tygodnie i raka mózgu, posłałeś mnie aby rodzice cieszyli się moją obecnością a już musze umrzeć,nie dotknę nigdy stopami ziemi

święć się Imię Twoje, przyjdź Królestwo Twoje- mam 3 latka choruję na raka krtani nigdy nie wypowiem żadnego imienia i nie dowiem się przed śmiercią co to jest twoje królestwo

bądź wola Twoja- mam 20 lat z powodu raka usunięto mi macicę, nigdy nie urodzę upragnionego dziecka, nie przytulę go do piersi i do śmierci nikt nie powie do mnie mamo.

jako w niebie tak i na ziemi - mam 15 lat z powodu raka z przerzutami nie będę miała piersi, nigdy nie założę bluzeczki z dekoltem i bikini na plażę. Do śmierci nie poznam smaku miłości i radości jak moi rówieśnicy

chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj- mam 30 lat choruje na raka żołądka, umieram z głodu siedząc przy suto zastawionym stole

i odpuść nam nasze winy jako imy odpuszczamy naszym winowajcom- mam 50 lat z powodu raka z przerzutami amputowano mi ramiona. Nauczono mnie zabijać i niszczyć innych. Do śmierci nie wyciągnę ręki na znak pokoju

I nie wódź nas na pokuszenie- mam 40 lat od trzech lat męczy mnie rak trzustki, morfina już nie działa, z bólu zaciskam zęby i pięści, nie ma żadnej nadziei, chcę,żądam, aby mnie uśmiercono.

ale zbaw nas ode złego- więc o cóż mogę prosić Cię mój Boże !!!?

Amen. "

"
21 marca 2007

Non omnis moriar,
to napis na grobie
Non omnis moriar,
przeznaczony Tobie
Non omnis moriar,
nadzieja do życia
Non omnis moriar,
jeszcze do odkrycia
Non omnis moriar,
strach to, czy też męstwo?
Non omnis moriar,
klęska czy zwycięstwo?
Non omnis moriar,
Demokryt, czy Horacy?
Non omnis moriar,
o ciężkiej to pracy
Non omnis moriar,
życie pełne chwały
Non omnis moriar,
nie przeminę cały

Moim towarzyszom z grupy wsparcia Akademii Walki z Rakiem poświęcam "

Jerzy "Kombatant"

"
Na skrzydłach aniołów
lecimy do gwiazd...
Na skrzydłach aniołów,
z których bije blask.
Na skrzydłach aniołów,
które Bóg wysyła,
aby niosły pokój nam
i miłości wiele.
Miłości,
jaką ślą do nas
Przyjaciele..."

do zobaczenia w niebie...

ZOO

2008-06-15T16:28:00.024+01:00

30 CZERWCA -IMPREZA w ZOO :)

Jak dobrze, że narezcie zrobiło się ciepło!

Wraz z koleżankami byłam na cudownym "pikniku" w ZOO Oliwskim. Okręgowa Izba Pielęgniarek zorganizowała festyn . Pogoda dopisała . Dzień wypadł wspaniale!

Napstrykałam mnóstwo fotek , zwłaszcza zwierzakom.

Oto one:

oraz filmik z foczkami

WIELKANOC

2008-03-25T19:48:00.012Z

Komu święta się zmyliły- Wielkanoc w środku zimy!!!

Spacer nad morzem

2008-02-17T21:25:00.013Z

Parę dni wolnych od pracy( po powrocie do domu ze szpitala )pozwoliło mi docenić fakt iż mieszkam blisko morza. Jak do tej pory nie doceniałam tego!

Teraz, gdy miałam potrzebę wyciszenia i uspokojenia się wewnątrz- ze zdumieniem stwierdziłam jak cudownie kojący jest szum morza!

Szłam brzegiem i delektowałam się tymi odgłosami i widokami...

"Co nas nie złamie to nas wzmocni"

2008-02-07T16:13:00.036Z

Ufffffffff...

Już po, ale to był ciężki czas...

Jeszcze nie tak dawno uważałam jak pewnie setki kobiet iż mnie to nie spotka.

ALE SPOTKAŁO ! I było totalnym zaskoczeniem.

I to mówi ktoś kto ma do czynienia z medycyną na co dzień i kto się o tym wszystkim uczył.Nic to nie dało.

Dlaczego? - nie umiem bezpośrednio odpowiedzieć na to pytanie

Wyczułam guz w jednej z piersi- był już duży.

Dopiero ból szybko rosnącego guza zwrócił moją uwagę.

Pomyślałam o mammografii- zapisałam się po skierowanie do onkologa~miesiąc oczekiwania, potem kolejny miesiąc oczekiwania.Wynik- guz, dużych rozmiarów. Potrzebne dokładne jego zdiagnozowanie, czyli punkcja BAC. Znowu kolejny czas oczekiwania na badanie...
Przy nakłuwaniu zadano mi pytanie, dlaczego tak długo czekałam, że guz jest już tych rozmiarów?Dwa lata temu byłam na USG piersi, wszystko było w normie.

Fakt, to było dwa lata temu!

Wynik okazuje się -niejednoznaczny – wskazane jest usunięcie guza i histopatologiczne badanie śródoperacyjne.
Zatem kolejny etap – zapisać się w kolejkę oczekujących na zabieg do szpitala.
W AMG na oddział chirurgii onkologicznej- otrzymuję termin- za trzy tygodnie.

Do terminu operacji pozostał jeden dzień ,gdy zadzwonił telefon komórkowy- …”przykro nam, ale proszę nie zgłaszać się na oddział, gdyż operowanych jest tylko 2 pacjentów z 6 planowo operowanych wcześniej. Nie jestem w stanie podać następnego terminu. Proszę czekać na telefon. „

Trudno było przyjąć tą wiadomość. I co teraz? Gonitwa myśli…

Ile czasu? Jak długo jeszcze przyjdzie mi czekać? Czy ja mogę czekać? Co robić w tej sytuacji? Pracowałam; ale czułam się wewnątrz kompletnie zagubiona.

Zapisałam się w kolejkę na zabieg operacyjny do innego szpitala - kolejny termin za miesiąc. W mojej głowie pulsowała myśl- czy to dużo, czy to mało? Tylko miesiąc, czy- aż miesiąc? I czy za miesiąc ten szpital przyjmie mnie, czy też sytuacja się zmieni i otrzymam kolejny telefon podobny jak z AMG?
Minął tydzień.

Niespodziewanie otrzymałam wiadomość o szansie na zabieg w szpitalu w Kościerzynie.
Nie było sensu się zastanawiać. Dość czekania.
Po skonsultowaniu wyników okazało się i potwierdziło, iż powinnam być poddana operacji . Zostałam.
Chirurg postawił sprawę jasno -zmiana łagodna – tylko usunięcie guza - zmiana złośliwa- mastektomia, czyli- usunięcie całej piersi. Opcji operacji oszczędzającej pierś - nie ma.

Miałam dwa dni na decyzję i podpisanie zgody na ew. mastektomię.

To były bardzo długie dwa dni i noce.

Rozsądek zgadzał się ze słusznością wyboru chirurga; jednak jako kobieta trudno było się z tym pogodzić.

Nie mogłam patrzeć w lustro, bo oczami wyobraźni widziałam swoje ciało już bez jednej piersi.

Ostatecznie wyraziłam zgodę .

Szczególnie była to dla mnie trudna decyzja, gdyż w swoim życiu byłam już operowana z powodu Ca( nowotworu) i przeszłam naświetlania, po których ubytek tkanki był tak znaczny, iż musiałam być poddana ponad 20 operacjom rekonstrukcyjnym. Teraz czekał mnie kolejny zabieg i wielka niewiadoma po obudzeniu się z narkozy.

Teraz po raz... - trzydziestypierwszy leżałam na stole operacyjnym. Poprzykrywana zielonymi prześcieradłami . Zniewolona i zależna od losu . Na dokładkę anestezjolog tuż przed samym zabiegiem zdołował mnie kompletnie. Chciałam go poinformować o pewnej istotnej rzeczy i poprosiłam by zanim podda mnie narkozie- porozmawiał ze mną. Lecz jego odpowiedź brzmiała " - ja po to zostałem anestezjologiem by z pacjentem nie rozmawiać" Cóż ,miał rację- nie miałam już ochoty na dalszą rozmowę.

„ Nie chcę się obudzić i dowiedzieć, że straciłam pierś. Nie chcę! Wolę się nie obudzić”- taka była ostatnia myśl zanim zadziałał lek wprowadzający w narkozę.

Na szczęście tak się nie stało.

Pamiętam sam moment wybudzania na stole operacyjnym, potem przejmujące uczucie zimna już na sali wybudzeń i ból jakby w ranie został skalpel oraz spokojny głos pielęgniarza. Dobrze, że był bardzo delikatny,taktowny i cierpliwie czekał na powrót mojej świadomości ( to pomogło mi przetrwać ten trudny czas).

Również na oddziale ze strony personelu pielęgniarskiego doświadczyłam wiele ciepła, wyrozumiałości, taktu i oczywiście fachowej pomocy. Jestem Im za to bardzo wdzięczna.

Genewa

2008-02-07T11:40:00.002Z

W Genewie było wspaniale!

Byłam tam wraz z 70- osobową grupą z całego trójmiasta. Było to spotkanie ludzi z całej Europy organizowane przez braci z Taize.

Takie spotkania organizowane są co roku w innym kraju europejskim.

Dojechaliśmy tam po dość długiej i męczącej podróży piętrowym autokarem.Po drodze mieliśmy 9 godzin postoju w Lipsku.

W samej Genewie zostaliśmy podzieleni na dziesięcio - osobowe grupki i poprzydzielani do różnych regionów miasta.

Otrzymaliśmy mapki miasta i transportu - wskazano nam kierunek gdzie jest pierwszy przystanekautobusowy i musieliśmy sami dotrzeć na wskazany adres.
Na szczęścieGenewa ma wspaniale zorganizowana komunikację miejską( jestem pełna zachwytu!).

Z 2 przesiadkami dotarliśmy na drugi koniec miasta w około godzinę. Tam kolejny podział - na miejsca noclegu.

Mnie i trzy koleżanki przydzielono do bardzo sympatycznej Pani, która odstąpiła nam swój jeden pokój na czas pobytu. Miałyśmy swoje śpiworki i karimaty , które porozkładałyśmy na podłodze. ( pierwszej nocy "padłyśmy" bardzo zmęczone, ale rano miałyśmy problemy z podniesieniem sie z podłogi. No, ale nie wypadało narzekać. Po śniadanku wyruszyłyśmy do kościoła na modlitwy a potem z mapą w ręku na zwiedzanie miasta. Dużo widziałyśmy , przedeptałyśmy też sporo.

Wieczorem pojechałyśmy na modlitwy wieczorne do hal "Polexpo" , a do domu wróciłyśmy dość późno bo około 23 wieczorem.

I spotkała nas bardzo miła niespodzianka, bo na podłodze leżały solidne materace piankowe, a na nich nasze karimatki i rzeczy przez nas pozostawione.

Pani u której zamieszkałyśmy- okazała się bardzo miłą, sympatyczną i komunikatywną osobą. Porozumiewałyśmy się z nią w języku angielskim (ja w języku włoskim). Zresztą jeśli chodzi o języki to Genewa jest istną wieżą babel. Na szczęście podczas naszego tam pobytu Polacy zdominowali miasto. Wszędzie było słychać język polski. No ale nie ma się co dziwić skoro

na 40 000 uczestników 9000 było z Polski.Tak więc w dzień zwiedzałyśmy, a wieczorem uczestniczyłyśmy w modlitwach na halach Polexpo.

Była cudowna pogoda- słoneczko nam przygrzewało, więc z przyjemnością podziwiałyśmy uroki miasta.

Byłyśmy w katedrze, włącznie z wierzą z której było widać przepiękną panoramę miasta,w cerkwi,pod siedzibą ONZ i Czerwonego Krzyża, na moście i promenadzie - skąd było widać fontannę .

Pojechałyśmy też do Montreux i tam szłyśmy promenadą nad brzegiemjeziora podziwiając i delektując się pięknymi widokami gór odbijającymi się w tafli jeziora. Zwiedziłyśmy też XIII-wieczny zamek.

Po mieście i okolicach poruszałyśmy się wszystkimi środkami transportu miejskiego swobodnie , gdyż wszyscy uczestnicy otrzymali specjalne karty na komunikację miejską gratis( włącznie z pociągiem podmiejskim).No ale to co dobre szybko się kończy i trzeba było wracać. W powrotnej drodze mieliśmy postój w Berlinie. (Tu trochę zmarzłam, bo było dość zimno)Ale ogólnie jestem bardzo zadowolona z tej wyprawy- szkoda tylko iż trwała tak krótko.Szkoda też, że wcześniej nie znałam tych wyjazdów. Muszę przyznać iż młodzież Europy jest zupełnie inną już grupą ludzi. Są naprawdę europejczykami- takie odniosłam wrażenie. Wszyscy czuli się ze sobą dobrze, byli dla siebie życzliwi ,pomocni. Oby kiedyś taki stał się świat!.

Na koniec- publikuję mały filmik z orginalnego pieńka- który stał się swoistym dziełem. Po zwalonym drzewie artysta dokonał na nim orginalnego dzieła.

czas miniony - nie stracony

2007-08-23T17:22:00.007+01:00

AVIGNON

-to była pierwsza miejscowość do której zajechaliśmy .

Awinion (fr. Avignon), miasto na południu Francji ( w regionie Prowansja-Alpy- Wybrzeże Lazurowe, w departamencie Vaculuse), na lewym brzegu Rodanu.

Roczęliśmy od oglądania mostu , a po wejściu na mury- panoramy miasta. Z mostu wybudowanego w latach 1171-1185 o długości 900 m zostały tylko 4 przęsła i romańska kaplica, resztę zniszczyły liczne powodzie.

Od roku 1309 Awinion stał się siedzibą papieży. W latach 1378-1408 w Awinionie rezydowali antypapieże. W roku 1348 Papież Klemens VI kupił tę posiadłość od królowej Joanny I Sycylijskiej za 80 tys. złotych guldenów i była w rękach papiestwa do roku 1791. Podczas Rewolucji Francuskiej została włączona do Francji. Papieże, którzy rezydowali w Awinionie:
Klemens V Jan XXII Benedykt XII Klemens VI Innocenty VI Urban V Grzegorz XI .

Imponująca budowla z XIV wieku w stylu gotyckim - Pałac Papieski (Palais des Papes) w przeszłości był siedzibą papieży.

Potężna, zbudowana z białego kamienia warownia jest najwiekszą gotycką budowlą w Europie (powierzchnia 15 tys. m2). W kompleksie na Rocher des Doms znajduje się obok tzw. Mały Pałac (Petit Palais), zamieszkiwany niegdyś przez kardynałów. Inne ważne budowle to romańska katedra z freskami Simone Martiniego, Ramparts oraz most Pont St-Benézet. Cały kompleks o znacznej wartości historycznej został w 1995 roku wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

A czas płynie jak rzeka

2007-07-30T17:22:00.000+01:00

No właśnie... czas płynie i się nie zatrzymuje . A tu tyle już sie wydarzyło. Była podróż do Fatimy, były już rekolekcje w Gorcach ...

Podróż do Fatimy była niezwykła.

Przede wszystkim miała dla mnie bardzo duże znaczenie religijne

- chciałam podziękować Matce Bożej za opiekę podczas pobytu w Brazylii ( bo wierzę że była ze mną i opiekowała się mną w bardzo szczególny sposób). Tyle było niezwykłych sytuacji,osób które mi pomagały i szczęśliwie przeżyte operacje.

Cały rok w Rio przeżyłam bez ani jednego napadu. Poruszałam się sama autobusami, metrem. Doświadczyłam pomocy od tak wielu osób. Wiele by tu mówić.

Zatem za to wszystko, tych ludzi, tą całą wyprawę jechałam podziękować Matce Bożej Fatimskiej.

Po drodze do tego sanktuarium odwiedziliśmy inne sanktuaria i kilka miejscowości.

wiosna ach to Ty

2007-04-21T22:59:00.002+01:00

Szkoda tylko, że jeszcze zimna, choć już pięknie rozkwitła - w ogródku i mieście.

Fotki

2007-01-12T21:22:00.000Z

Kuzynka przysłała mi cudowne fotki ze swoimi dziećmi. To najłodsze ma 2 tygodnie, Magdzia 2 latka , a Maciuś cztery.

NOWY ROK

2007-01-01T19:39:00.000Z

2006-12-25T21:45:00.000Z

Dzień Papieski

2006-10-15T20:54:00.000+01:00

Dziś DZIEŃ PAPIESKI

czas na refleksję............

Myślę iż bardzo brakuje nam, Polakom tego ludzkiego fundamentu, który odszedł do domu Pana.
To był człowiek wielkiego serca, umysłu i modlitwy.
Kiedy żył- wydawało sie iż będzie żył wiecznie.

Tak żyje wiecznie, lecz już nie tu na ziemi.

OJCZE- wstawiaj się za nami bo świat zapomina o tym życiu wiecznym!

jesień

2006-10-15T16:39:00.000+01:00

Chyba dopadła mnie jesienna handra. Liście z drzew spadają, zrobiło się zimno i szaro i ... smutno. Słoneczko już nie takie ciepłe i przytulne, zresztą chowa się za chmurki. E....tammmmmmmmm ...przydało by się przespać czas zimy i obudzić się wiosną gdy zazielenią się drzewa. Szkoda że nie ma takiej możliwości. Cóż , a tu czas ucieka. Kasztany spadają na głowę, liście szeleszczą i pada jesienny deszcz.

co było w sierpniu

2006-09-11T22:04:00.000+01:00

No tak nie miałam weny, albo czasu, albo sama juz nie wiem czemu...
Czas czasami tak niemiłosiernie człowiekowi ucieka. A to już minął cały sierpień.
Na początku byłam na rekolekcjach zorganizowanych przez Ruch Rodzin Nazaretańskich.
Tym razem w Kortowie- jest to miasteczko studenckie koło Olsztyna.
Mieszkałam w domu studenckim , w pokoiku z bardzo sympatycznymi dwoma osóbkami- Violetą i Moniką.
Takie zamieszkanie na jakiś czas z osobami których się wcześniej nie znało jest bardzo ciekawym doświadczeniem.
Monika "sfrunęła" pewnego wieczoru jak takieś świerzo opierzone piskle co ma
jeszcze żółto w głowie.
Było to jak powiew świerzego, uśmiechniętego i zwariowanego powietrza.
Uparcie nie chciała zwracać się do mnie po imieniu co mnie irytowało i z checią kopnęła bym ją w coś...ale nie wypadało jako,że to były rekolekcje ;).
Taka mała istotka przyniosła słońce w nocy.

Byłam nastawiona na to iż ten czas rekolekcji będzie czasem skupienia,
wyciszenia...
a tu jak grom z nieba - mam być animatorką grupy młodzieży gimnazjalnej!!!

`

Ja z nimi nie jestem w stanie tego zrobić, nie znam ich jezyka, rozumowania
- NIE, NIE i jeszcze raz NIE!!!
Zaparłam się i- dostałam najmłodszą grupę - poniżej 4 roku życia.
O Boże !!! Wpadłam z deszczu pod rynnę!!! .
Myślałam ,że Pan Bóg chyba zwariował. Ale nie zostawił mnie samej.
Oprócz mnie była "ciocia Tosia" , która troiła się i dwoiła by utrzymać grupę tych maluchów i je czymś zainteresować.
Nie mając NIC -trzeba było przez bite dwie godziny tymi dziećmi się zajmować.
A tu na dłuższe niż pięcio minutowe zainteresowanie nie było szans.
Patrzyłam na Tosię a potem na Irenkę z podziwem jak z głowy na poczekaniu wymyślała nowe zabawy.
Z kolorowych misek tworzyła bębenki ,kierownice ,światła,domki,kapelusze...
Ale dzieci jak to dzieci , chwila zabawy i już po zainteresowaniu.
Ciekawsza była spinka koleżanki, którą najlepiej wyrwać, albo jej miska,
lub kontakt w ścianie, albo wieszak który sie huśta...
Oczy dookoła głowy i uszy z watą, bo często sprawdzały siłę swoich strun głosowych
które wydawały zazwyczaj przeraźliwy pisk.
Po tych dwóch godzinach - miałam zamęt w głowie totalny. A tu czas na mszę.
No i nici z moich planów na wyciszenie. Pozostał gest pustych dłoni.
Totalna niemoc.
Zastanawiałam się czemu miało służyć to doświadczenie.
I chyba już wiem. Nie mam dziecka i nigdy nie doświadczyłam jak zachowują się dzieci.
Oprócz ich niesforności były też wzruszające momenty- kiedy to z bezgraniczną ufnością rzucały się w objęcia ( na ręce) , gdy czuły sie zagrożone.
W treściach rekolekcji przeważał temat ramion Maryii ( Matki Bożej).
Dopiero po tym doświadczeniu zrozumiałam co znaczy być dzieckiem, które chowa się w
opiekuńczych ramionach...

IKONA

2006-07-25T22:10:00.000+01:00

26 czerwca
-byliśmy w ciekawym miejscu-nazwanym IKONA
O histori pomysłu i powstania tego miejsca opowiadała nam bardzo sympatyczna siostra zakonna pochodzenia czesko-polskiego.

"IKONA" Dom modlitwy -

nazwę wspólnota ta wzięła z teorii na model życia - przez Maryję do Jezusa.
"Konsekrowani członkowie tej duchowej rodziny stanowią wspólnotę wiernych..."
"Żyją jako wierni Kościoła katolickiego, według wzorców pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej."
"Dom modlitwy ma być oznaką wdzięczności wobec Królowej Pokoju za łaski jakimi obdarzyła
świat. Nie jest to pomnik, ale dom, w którym gromadził się będzie lud Boży, osoby, które
przez Maryję pragną bez reszty oddać się Jezusowi. "
Budynek ma formę krzyża, z racji tego iż"tajemnicą wiary chrześcijańskiej jest tajemnica paschalna".
"Wokół domu modlitwy rozciąga się ogród". Ma on niezwykły kształt- przedstawia Maryję z
dzieciątkiem Jezus. "
Matka Maryja niesie w ramionach małego Jezusa i kontempluje Go.
Prawym ramieniem podtrzymuje Jezusa, a w nim dom, zaś lewą ręką obejmuje oboje. Jednocześnie tą samą ręką wita przybywającychwiernych, wskazuje im drogę i prowadzi do swego Syna, Zbawiciela całego świata."
"Spośród wszystkich istot ludzkich nikt nie zna Chrystusa lepiej od Niej, nikt tak jak Matka nie potrafi poprowadzić nas ku głębszemu poznaniu Jego tajemnicy"(por.Rosarium VirginisMariae)

Amfiteatr
Znajduje się jakby w głowie Maryi. Sama nazwa -Amfiteatr zawiera bardzo bogaty symbolizm( w tym żywe świadectwo przynależności do Jezusa wykazane przez pierwszych chrześcijan).
"Zewnętrzna linia Jej twarzy opisuje ŁUK PRZYMIERZA. Pod nim ukryte są tajemnice życia i śmierci- tajemnica paschalna.

W dalszej części amfiteatru
ustawiony jest wielki blok kamienny, na którym wyrzeźbiono postać BARANKA OFIARNEGO. Baranek jest kapłanem, ofiarą i ołtarzem.

Wypływają z niego krew i woda, wlewając się do ŹRÓDŁA ŻYCIA ,
z którego pić będą ludzie i wszystkie stworzenia.

Wokół źródła rozciąga się NOWY ŚWIAT symbolizowany przez trybuny, które rozchodzą się jak fale, by objąć Kościół powszechny, całe mistyczne Ciało Chrystusa i wszelkie stworzenie.
"TRYBUNY "są dla wiernych, którzy poprzez Maryję zjednoczą się w pełni z ofiarąBaranka.

Tworzą koronę Maryji...""Główne schody amfiteatru tworzą (wzór) krzyż. Na nim znajduje się Baranek ofiarny, źródło życia "

"Po prawej stronie Baranka położona jest AMBONA. Leży na niej Księga życia, która została rozpieczętowana krwią Baranka."

"Znad Baranka spojrzenie kieruje się ku BRAMIE ŚWIATŁA."

"Przez tą bramę można wejść tylko pojedynczo. Każdy musi bowiem zdecydować się na to dobrowolnie, z radością i odpowiedzialnością. Ważne jest, by złożyć życie w rękach Pasterza i umrzeć dla samych siebie.

Wówczas wejdzie się poprzez Niego do nowego życia z Ojcem". "Bóg króluje w duszy,
która się ofiarowuje, budzi ją, odradza do nowego życia. Żyje i działa w niej, by wyzwalać również innych."
"Przemierzając dalej wnętrze ikony, przez" bramę światła" wchodzimy w SERCE MARYI. W nim znajduje się Bóg w Trójcy Jedyny, ponieważ Niepokalane serce żyje tylko dla Boga...
(W tekście przytoczono fragmenty książeczki Pt „Ikona” wyd. „Królowa Pokoju” Copyright 2003)

Medugorie

2006-07-12T18:10:00.000+01:00

Trochę zalegam z pisaniem, ale te upały tak mi zlasowały myślenie że nawet czasami zapominałam jak sie nazywam ;).
No a ja mam już za sobą bardzo ciekawą wyprawę do Medugorie.
Podróż była niestety mało wygodna bo na tylnym siedzeniu przy dogrzewaniu od silnika- czyli byłam upieczona jak kurczak na rożnie. Szkoda tylko ,że bez efektu zbrązowienia skóry.
A poza tym to widoczki - warte oglądania . Jazda autokarem ma te zalety, że jedzie się przez miejscowości i można trochę się poprzyglądać domom, ogródkom, ulicom i widoczkom. Osobiście bardzo podobały mi sie uliczki i domostwa w Austrii. Zadbane, ukwiecone i czyste. Nie ma mazańców graficiarzy, domki czyste, w oknach kaskady kwiatów, nawet ma mostku przez który przejeżdzaliśmy były poustawiane doniczki z kwiatami. A po drodze można było oglądać równiutko wyznaczone i zagospodarowane pola. Nigdzie bilbordów , tylko szosa i pola. Aż miło popatrzeć.

Jechaliśmy dwa dni , z małym noclegiem w Czechach.
Na miejscu zakwaterowanie w domku( pensionacie) oddalonym o 10 minut drogi od kościoła-spacerkiem na skróty, pomiędzy domkami, winnicami.

Cóż- ponieważ przybyliśmy na uroczystość 25-lecia ukazywania się Matki Bożej osobom widzącym, to w miasteczku zastaliśmy niezmierzone ilości ludzi przeróżnej narodowości ( Włoskiej- tych było najwięcej, Francuzkiej, Niemieckiej, Polskiej, Węgierskiej, Hiszpaniskiej, Portugalskiej, Brazylijskiej, Argentyńskiej, Amerykańskiej, Tajwańskiej, Japońskiej... )
Przeciskając się przez tłum niejednokrotnie zastanawiałam się kogo mijam i w jakim języku się odezwać. Ale tą wielonarodowość najwyraźniej można było usłyszeć podczas wspólnego odmawiania różańca .

Była to istna wierza babel! Prowadzący kapłan mówił pierwszą część -Zdrowaś Mario, a drugą wszyscy -głośno i każdy w swoim ojczystym języku. Tego nie da się opisać, to trzeba usłyszeć( wystarczy wśród domowników zrobić próbę- niech każdy w innym języku w tym samym czasie wypowie np. dzień dobry). Aż na myśl przychodzi pytanie -po co tyle języków na świecie?

24 czerwca

o godz 6 rano z klasztoru w Humcu wyruszył "Marsz Pokoju" w którym uczestniczyło
3000 pielgrzymów. Marsz zakończył się o godz. 10 przy kościele Św.Jakuba błogosławieństwem
proboszcza parafii .

Uczesniczyły w nim osoby z wielu krajów. Wśród flag dało się zauważyć również nasze biało-czerwone.

Wieczorem, w nabożeństwie uczestniczyło ponad 200 kapłanów i około
25000 wiernych. Ewangelię po chorwacku odczytał ojciec Jozo Zovko.

Od godziny 21 do 22 odbyła się uroczysta modlitwa z udziałem wszystkich widzacych (oprócz Vicki). Wystapiły dwa chóry parafialne- dzieciecy i dorosłych.

Do godziny 24 trwała adoracja N.Sakramentu
prowadzona przez O. Lubo Kurtovicia, następnie dalsza adoracja do godziny 5 rano była
kontynuowana w kościele. (wg.wiadom."Echo Medugoria"nr.222)

25.06.2006

Tego dnia odbyła się uroczysta Msza Święta,

w której brało udział 4 biskupów z różnych stron
świata, 3 prowincjałów franciszkanskich i 322 kapłanów oraz 50000 wiernych.

Trzecią część Różańca św. była przeplatana orędziami, śpiewami, które prowadzili widzący. (wg.wiadom."Echo Medugoria"nr.222)

Tego też dnia Matka Boża przekazała orędzie dla wszystkich uczesniczących w tym dniu.

„Drogie dzieci! Z wielką radością w moim sercu dziękuję wam za wszystkie modlitwy, które w tych dniach ofiarowaliście w moich intencjach. Wiedzcie, kochane dzieci, że nie pożałujecie ani wy, ani wasze dzieci. Bóg nagrodzi was wielkimi łaskami i zasłużycie na życie wieczne. Jestem blisko was i dziekuję wszystkim tym, którzy w ciągu tych lat przyjęli moje orędzia, wprowadzili je w życie i zdecydowali się na świętość i pokój. Dziękuję wam, że odpowiedzieliście na moje wezwanie. Dziękuję wam, że odpowiedzieliście na moje wezwanie.”

W samym Medugorie przebywaliśmy 7 dni. Uczesniczyliśmy w mszach, różańcu oraz adoracji Najświętszego Sakramentu.

23 czerwca 2006 -byliśmy na górze Križevac

- to wzgórze wznoszące się ponad Medjugorjem (520 m), na którym parafianie 15 marca 1934 roku wznieśli krzyż ze zbrojonego betonu o wysokości 8,56 m.

Na krzyżu wyryto napis: «Jezusowi Chrystusowi, Odkupicielowi rodzaju ludzkiego na znak wiary, miłości i nadziei, na pamiątkę 1900 rocznicy męki Jezusowej». W cokół krzyża zostały wmurowane relikwie krzyża Jezusa otrzymane na tę okazję z Rzymu.Od początku objawień Matki Bożej na Križevacu zaczęto odmawiać Drogę Krzyżową. Od 1988 roku umieszczono tam płaskorzeźby wykonane z brązu . Niektóre osoby na Podbrdo jak i Križevac wchodzą boso.

Międzynarodowy zjazd RRN na Jasnej Górze

2006-04-23T16:42:00.001+01:00

Dziś byłam na Jasnej Górze. Był to zjazd Ruchu Rodzin Nazaretańskich.

„Międzynarodowa Pielgrzymka Ruchu Rodzin Nazaretańskich na Jasnej Górze zgromadziła ok. 5 tysięcy osób.Przybyło ok. 120 kapłanów z 18 krajów świata."...„To jest jedyna tego typu pielgrzymka przedstawicieli ruchu z całego świata..."

Rocznica śmierci Jana Pawła II

2006-04-02T12:46:00.000+01:00

„Przenajświętsza Trójco,
błogosławiona i błogosławiąca,
napełnij błogosławieństwem
swoich synów i córki,
których powołałaś,
aby wyznawali wielkość Twojej miłości,
Twojej miłosiernej dobroci
I Twojego piękna.

Ojcze Święty,
uświęć swoich synów i córki, którzy konsekrowali się Tobie
dla chwały Twojego imienia.
Wspomagaj ich swoją mocą,
Aby mogli świadczyć,
Że Ty jesteś początkiem wszystkiego,
Jedynym źródłem miłości i wolności.
dziękujemy Ci
za dar życia konsekrowanego,
które z wiarą szuka Ciebie,
a pełniąc swoja powszechna misję,
wzywa wszystkich,
aby zmierzali ku Tobie.
Jezu Zbawicielu, Słowo Wcielone,
Ty powierzyłeś swoją drogę życia tym,
których powołałeś:
nadal przyciągaj do siebie ludzi,
którzy będą dla współczesnego człowieka
świadkami Twojego miłosierdzia,
zapowiedzią Twojego powrotu,
żywym znakiem dóbr przyszłego zmartwychwstania.
Niech żadna próba nie oderwie ich
od Twojej miłości! ...”

A życie toczy sie dalej....

2006-02-14T22:31:00.000Z

A życie toczy sie dalej... i mamy Dzień Świętego Walentego...
"Co to jest miłość? po sto razy pytaj,Nie znajdziesz na to odpowiedzi w słowie,W kochanka oczach, w jego duszy czytaj,Co to jest miłość, tak ci o niej powie.Jest to duch jakiś, seraf niewidziany,Odblaskiem światła promieniący z dala;Niebieski promień na ziemi zbłąkany,Co wchodzi w serce i serce zapala."J. Korsak

"Czy wiesz co to miłość? - Miłość, mój kochanku,Dwóch serc harmonia, pierwszy uśmiech w życiu,Słonce wschodzące w dni naszych poranku,Fiołek kwitnący w ukryciu.- O! moja droga, ty nie znasz miłości;Miłość w tem życiu krotka złudzeń chwilka,Jeden sen piękny na kwiatach młodości,Bóstwo na skrzydłach motylka."G. Zieliński

19.01.06 - Ks. Jan Twardowski

2006-01-20T11:57:00.000Z

Odszedł do domu Pana Ksiądz Jan Twardowski.
Teraz będzie całe niebo zachwycał swoją radosną twórczoscią.

życzenia noworoczne

2005-12-31T16:10:00.000Z

NAJGORĘTSZE ŻYCZENIA- BY SIĘ NA TEN NOWY ROK DARZYŁO- ZDROWIA, POGODY TEJ W SERCU I ZA OKNEM, UŚMIECHU,SZCZĘŚCIA
I SPEŁNIENIA WSZYSTKICH MARZEŃ ....

Co życzyć na ten czas świąteczny...

2005-12-24T16:03:00.000Z

Czy można życzyć sobie radosnej choinki?
Na pewno w grudniu,
kiedy wszystkie drzewa
są suche jak miotły, choinka jest zielona.
Ale wyrąbano ją w lesie, pożyje niedługo.
Stoi pomiędzy nami
jak niedoszła nieboszczka.
Smutna jak przerąbane życie.

Czy można życzyć sobie szczęśliwej gwiazdy?
Najczęściej nie szukamy na niebie
wielkiej, mądrej gwiazdy,
która prowadziła do Boga,
ale gwiazdki, jaką nazywamy prezentem.
Gwiazdki nie zawsze są szczęśliwe,
bo nie są równe,
nieraz budzą zazdrość
i kłopoty z rewanżem.

Czy można życzyć sobie spokojnych świąt?
Co innego pokój, co innego spokój.
Pokój jest zawsze Boży,
spokój może być pogodnym nastrojem,
który przykrywa
wyrzuty sumienia.
Pokój- to obudzenie świadomości,
że jesteśmy
w potężnych rękach Boga.

Najczęściej życzymy sobie
najpierw zdrowia ciała,
żebyśmy nie chorowali,
żeby nas nie bolała głowa,
reumatyzm nie połamał,
bąbel na nosie nie wyskoczył,
serce nie biło ani za szybko, ani za wolno,
ale w sam raz.

Warto też życzyć sobie zdrowia duszy,
bo dusza, jak i ciało,
może zachorować, schudnąć,
zaziębić się, dostać bzika,
wyglądać jak nieboskie stworzenie."
...

"Życzmy sobie pomyślności Bożej,
czyli tego, żeby wszystko działo się
po myśli Pana Boga."
...

"Życzmy sobie
nie radości z tego wszystkiego,
co przemija, jest dekoracją i nastrojem,
ale radości z Bożego Narodzenia,
która jest radością z Boga samego,
który chce pojawić się w naszym życiu,
aby przez nas
promieniować na ludzi."

Magiczna data

2005-12-23T22:27:00.000Z

Przygotowania przedświąteczne idą całą parą.
Gotowanie, pieczenie, sprzątanie...
Wczoraj byłam na adoracji Najświętrzego Sakramentu.
Potrzebowałam wyciszenia...
Jezus jest najważniejszy w Tym czasie świątecznym, przecież wspominamy jego narodziny !
Można by powiedzieć obchodzi 2005-te urodziny.
Nigdy wcześniej tak o tym święcie nie myślałam!
Jezus urodził się 25 grudnia. (To w pewnym sensie magiczna data .)

refleksja

2005-12-13T22:42:00.000Z

Już minął cały tydzień od operacji!
Pomału wychodze z domu po zakupy( dobrze,że nie jest zimno).
Nie mogę jeszcze robić makijażu i przyklejać rzęs. Strasznie głupio się bez tego czuję, ale o dziwo ludzie nie gapią sie na mnie tak jak to było kiedyś! Co prawda noszę okulary; no ale one wszystkiego nie zasłaniają. Hm.....zastanawiające- albo to jest dowód , że nie widać już tak "inności" , albo ludzie poprostu nie patrzą już na drugiego człowieka- co jest smutnym wnioskiem.
A propo - ten ostatni czas i ponowne wcielenie się w postać pacjentki pozwoliło mi ponownie przypomnieć sobie o odczuciach , lękach, zagubieniu i potrzebie wsparcia duchowego( psychicznego) -każdego PACJENTA.
Przypomniały mi się nasze babciunie z oddziału na którym pracuję. Wiele razy przychodzą do dyżurki, wymyślają różne powody by zainteresować swoją osobą ,porozmawiać... No tak - a mnie najczęściej brakuje czasu ( pojedyńcze dyżury), ale i chęci by z nimi rozmawiać... Przyznaję- jest mi trochę głupio i wstyd.

już po...

2005-12-07T15:07:00.000Z

No i już jestem w domu!

Operacja była w poniedziałek ( w znieczleniu ogólnym), a we wtorek wypis do domu.

Kurczaki! Tempo jak w Ameryce :)

Jestem jeszcze trochę wewnętrznie skołowana. Staram się relaksować, ale z różnym skutkiem.

Na efekt zabiegu musze poczekać, aż ustąpi opuchnięcie, ale już widzę że będzie dużo lepiej, z czego bardzo sie cieszę.

Moje kochane koleżanki trzymały za mnie kciuki i wydzwaniały z zapytaniem jak sie czuję. Bardzo mi miło, że pamietają o mnie.

oczekiwanie

2005-12-03T12:44:00.000Z

Jutro "startuję" do szpitala.
W poniedziałek - czeka mnie kolejna operacja plastyczna.
Muszę przyznać ,że się denerwuję. Staram sie zachowac spokój, ale to jest niezależne odemnie . Na samą myśl - bierze mnie pikawa serducha.
Śmieje się sama z siebie - bo najpierw chciałam tej operacji , a teraz stracham się.
Moje sympatyczne koleżanki zadeklarowały , że pojadą ze mną jutro. Kochane bździągwy! W duchu żartuję sobie, że chcą mnie odstawić pod same drzwi, abym się nie rozmyśliła. Ale to żarty.
Jestem im bardzo wdzięczna, bo niestety nikt z moich bliskich nie może mi towarzyszyć. A to zawsze raźniej jak ktoś jest obok.
Tak, więc dziś zbieram sie w sobie- relaks w wannie i herbatka z melisy i rumianku.

modlitwa...

2005-11-30T21:24:00.000Z

2005-11-18T21:34:00.000Z

Zimno- brrrrrr................idzie zima !!!
Dzis spadł pierwszy śnieg.

uciekam "z tego świata"

2005-11-11T20:02:00.000Z

Wracam na swoją wyspę- chyba nie pasuję do tego świata- musze tam odpocząć.
Nie ma mnie.................................

jesień

2005-11-10T13:47:00.000Z

Jesień , prawie zima- a tu w ogródku kwitną stokrotki !

1 listopad

2005-11-01T15:31:00.000Z

" NIECH ZSTĄPI DUCH TWÓJ!
NIECH ZSTĄPI DUCH TWÓJ!
I ODNOWI OBLICZE ZIEMI!
TEJ ZIEMI!
AMEN "

"Błogosławiony bądź,
Chryste, Synu Boga Żywego!
Błogosławiony bądź,
Synu Człowieczy, Synu Maryi,
błogosławiony,
ponieważ wstąpiłeś w dzieje człowieka i świata
aż po granice śmierci:
Mors et vita duello conflixere mirando.
"Śmierć zwarła się z życiem
i w boju, o dziwy, choć poległ Wódz życia,
króluje dziś żywy."
Tak.
Dzieje człowieka i świata
są naznaczone tajemnicą śmierci,
naznaczone piętnem umierania -
od brzegu do brzegu.
Wziąłeś to piętno na siebie,
Synu przedwiecznie zrodzony,
Synu współistotny Ojcu:
Życie Życia,
i przeniosłeś poprzez granice naszej śmierci stworzenia, poprzez granice naszej ludzkiej śmierci,
aby objawić w niej Ducha,
który daje Życie.
My wszyscy,
którzy śmierć przynosimy z sobą na świat,
którzy rodzimy się z naszych ziemskich matek
naznaczeni koniecznością śmierci,
żyjemy z mocy Ducha.
I w mocy tego Ducha,
którego udziela nam Ojciec za sprawą Twojej Śmierci,
o Chryste,
przekraczamy granice tej śmierci,
która jest w nas,
i dźwigamy się z grzechu do Życia,
objawionego w Twoim Zmartwychwstaniu!
Ty jesteś Panem życia,
Ty- współistotny Ojcu,
który jest Życiem samym
wraz z Tobą,
w Duchu Świętym,
który jest samą Miłością -
a właśnie Miłość to Życie!
W Twojej, o Chryste, śmierci -
śmierć okazała się bezbronna
wobec Miłości.
I zwyciężyło Życie.
Mors et vita duello conflixere mirando.
Dux vitae mortuns- regnat vivus."

~Jan Paweł II~

Rondo

2005-10-18T12:21:00.000+01:00

Moje życie jest byciem na ogromnym rondzie. Jest ono otoczone szklaną przezroczystą ścianą, a za nią toczy się inne życie tego świata.
Chodzę wokół ogladając to wszystko, ale bez dostępu, bo jestem za szybą. Widzę różne drogi, ludzi,sytuacje, wydażenia, ale zawsze jestem w tym wszystkim sama.
Niby tam jestem, ale mnie nie ma.
Zawsze pozostaje ten świat zewnętrzny do którego tylko inni mają dostęp.

Ciekawe wnioski

2005-10-09T22:08:00.000+01:00

Dziś zastanawiałam się nad minionymi wydarzeniami w ciągu ostatniego miesiąca. Uczestniczyłam w "Kursie Filipa", ale zanim na niego poszłam odkryłam( można tak powiedzieć) rewelacyjną książkę pt. E- mail od Pana Boga do nastolatka wydawnictwa Św. Pawła. Nie piszę tego aby reklamować tę książkę, ale jest ona niesamowicie ciekawie napisana i mówi przede wszystkim o miłości Boga.No a na samym kursie - niespodzianka- znowu temat o miłości Boga do człowieka. Zdecycowana zmiana spojrzenia na Boga jako na miłujacego ojca, a nie srogiego sędziego. Wcześniej znałam to spojrzenie, lecz wyraźnie odczówam iż Bóg pokazuje mi swoje to dobre oblicze, abym nie bała się powierzyć jego opiece.

Moja Wyspa

2005-09-18T20:39:00.000+01:00

Przeczytałam niedawno o ciekawej metodzie "odstresowywania" się .

Jest to stworzenie sobie w
wyobraźni takiego miejsca gdzie z chęcią się powraca aby
odpoczywać.

Wyobraziłam sobie zatem wyspę otoczoną bezmiarem
błękitnej wody.
Wyspa dość wysoka , po jednej stronie
piękne strzeliste góry, po drugiej mięciutka plaża.

Domek mój stoi na skalnym występie.
Po jednej stronie z tarasu rozpościera się cudowny widok na ocean ,
zaś z drugiej strony na jeziorko z pomostem i piętrzące się w
oddali góry.

Jeziorko nie jest głębokie, z ciepłą wodą-
ogrzaną przez słońce.

Drewniany pomost nad tym jeziorkiem- to moje ulubione miejsce, gdzie odpoczywam .

Tu "przenikam" wyobraźnią najczęściej.
Siadam, lub kładę się na pachnących drewnem podeście a podemną chlupocze
monotonnie woda.

Zamykam oczy i słyszę plusk wody, szum oceanu. Słońce lekko mnie ogrzewa i jest mi dobrze i
spokojnie. Nie ma nikogo, tylko ja.

Kiedy robi się gorąco
zanurzam się w ciepłej wodzie i płynę na drugi brzeg ,
gdzie z pluskiem spada ze skały mały, z chłodną wodą
wodospad.

Siadam na wielkim kamieniu i chłonę zapachy
zieleni pomieszane z wonnościami kwiatów którymi kwitną
drzewa.

To jest mój filtr na wredną , szarą codzienność.
Może ktoś powie( ha!- nawet wiem Kto), że to ucieczka od
realnego świata w świat marzeń, ale w końcu po coś Bóg
wyposażył człowieka w zmysł wyobraźni. Czy li tylko by
tworzyć bajki lub powieści? Chyba nie.

Szkoda tylko, że
taka wyspa nie istnieje...

Ale ja ją mam. Jest moja, tylko moja.

Jest mi na niej dobrze i bezpiecznie. Nie
muszę się niczym przejmować. Poprostu ODPOCZYWAM.

Nie ma tu nikogo oprócz mnie samej.No może jest tu też mój pies,
a w oceanie zaprzyjaźniony delfin, z którym nurkuję do
pobliskiej laguny.
Nie muszę sie nikomu tłumaczyć z tego co robię i
dlaczego i ile czasu mi to zajmie. Czas jest też mój!

Nie ma tu zegarów, telefonu, radia, TV. Nie ma też lustra,
ani jednego lustra; bo nie potrzebuję go!
Co za ulga bez tych wszystkich sprzętów!

2005-09-10T18:13:00.000+01:00

Wspomnienia z urlopu - właśnie ukazała się stronka z pełnym albumem fotek z letnich rekolekcji- www.fotopamieta.republika.pl

Ach te góry!

Datura

2005-09-08T12:20:00.000+01:00

Właśnie zakwitła nam Datura. To bardzo wymagający kwiat- ale jak widać na zdjęciu- warto było się natrudzić!Na fotce- kwiatek i moja mamcia

2005-09-02T22:05:00.000+01:00

Tym obrazkiem powrócisz na mój poprzedni blog.

modlitwa

2005-09-02T19:14:00.000+01:00

Przerażają mnie wiadomosci z Ameryki.
Pozostaje modlitwa.
Na ile jest jej siła? Tylko Bóg wie.

kokon

2005-09-02T18:42:00.000+01:00

Cóż nie powinnam narzekać, ale jakoś ostatnio straciłam , może gdzieś zgubiłam sens i motywację do życia... żyję, oddycham i nic więcej. To prawdopodobnie dołek i "czkawka" po kolejnych urodzinach po których mimowolnie przychodzą chwile zadumy nad tym co minęło. I chyba coś mi to życie przeciekło bezowocnie, bez miłości,bez męża, dzieci,domu, nadziei...

Mam wrażenie, że jestem w przezroczystym kokonie wśród tłumu ludzi. Okropne uczucie.

ślub

2005-06-04T19:46:00.000+01:00

Byłam na ślubie koleżanki.
Kolejny ślub na którym jestem sama. Nawet ławka w której siedziałam była pusta.
Cieszę się że inni mają szczęście i mogą je realizować, zwłaszcza z tego ślubu! Dobrze,że w końcu do niego doszło.
PŁAKAŁAM ...
Płakałam - bo ślub był piękny, bo Asia wyglądała cudownie, bo przeżywałam to wraz z nimi...
- bo znowu byłam na ślubie i nawet nie mogłam z nikim na nim być
- bo wracałam na piechote w deszczu -SAMA i tak idąc zarzucałam Bogu że mi nie dał serca z kamienia , tylko takie miękkie jak gąbka.

Krzyż

2005-04-05T21:58:00.000+01:00

Byłam dziś pod krzyżem ; krzyżem „papieskim” . Do tej pory był on tylko krzyżem „papieskim”; jednym z wielu jakie stały przy ołtarzu na hipodromie podczas mszy; ale to jest
już - AŻ- krzyż „papieski”. Wtedy był znakiem obecności Papieża na polskiej ziemi , teraz stał się znakiem obecności Jego w niebie. Doszedł tam drogą Chrystusa – poprzez krzyż.

film

2005-01-19T21:19:00.000Z

Byłam na filmie- „Cidade de Deus” –Miasto Boga i jestem w lekkim szoku. Oparty na faktach autentycznych pokazuje życie młodych chłopców w społecznościach, gangach w faweli w Rio de Janeiro. Wierzę, że tak tam jest, ale to jest przerażająco straszne! Pamiętam jak byłam z Aną- Lucją na zakupach i po drodze zajechałyśmy na przedmieścia jednej z fawel. Ona z racji ,że była od sióstr zakonnych udzielała dzieciom pomocy materialnej jak również wsparcie duchowe i religijne. Po zatrzymaniu samochodu surowo mi przykazała abym nie wychodziła z samochodu. Osoby obce nie maja prawa wstępu.
Jeśli to zrobią to mogą już nie wrócić , a ich ciało może się nigdy nie odnaleźć. Po tym filmie łatwo zrozumieć dlaczego. STRASZNE

SMUTNY JEST TEN ŚWIAT

2004-12-30T19:39:00.000Z

DZIWNY JEST TEN ŚWIAT
SMUTNY JEST TEN ŚWIAT

Dziś w wiadomościach TV reporter pokazywał ogrom tragedii po przejściu Tsunami , oraz ludzi którzy na tej samej wyspie w istniejących kawiarenkach bawią się na całego – jak to nazwać?! Ja to nazywam totalną znieczulicą i zwyrodnialstwem! Tysiące ludzi zginęło tuż obok! Naprawdę- dziwny jest ten świat! I okropny!

co za czasy!

2004-12-22T21:55:00.000Z

Jak dobrze że wzięłam resztę urlopu! W pracy jest istne Kongo- napięta atmosfera- dzięki za takie święta. Wystarczy, że odebrałam gołą pensję... Będzie skromnie , ale spokojnie.
To okropne co się w tym kraju wyprawia! Ostatnio usłyszałam nawet od mojej przełożonej , że nie mam co narzekać bo taki zawód sobie wybrałam. Nie- rozumiem! Mam żałować ,że jestem pielęgniarką i chodzić jak niewolnik do pracy za miskę ryżu!? Przecież jest to zawód , który w innych krajach jest doceniany i dobrze wynagradzany. Ale czy musze wyjechać z kraju, zostawiać tu rodzinę po to aby czuć że wybrałam właściwy zawód? To jakieś chore i nienormalne!

zawód pielęgniarki na liście zniewagi

2004-12-02T21:11:00.000Z

Jestem zdołowana- co za życie, co za głupie czasy w tej Polsce!
Istne wariactwo; brak poszanowania drugiej osoby! I nasz rząd się jeszcze dziwi, że młodzi ludzie uciekają z tego kraju. Mają rację- tu tylko kończy się na obiecankach, tak było, jest i nic się nie zmieni!
Jak ma być dobrze jak człowiek zaczyna żałować wyboru swojego zawodu? Horror!
Dlaczego z racji zawodu mam być gorszej kategorii? Dlaczego mam być traktowana jak śmieć bo nie skończyłam studiów ? Czy zawód pielęgniarki musi być tak poniżającym zajęciem. KAŻDY zawód jest potrzebny! KAŻDY! A tu jest- poniżenie totalne!

odpowiedź...

2004-11-10T23:49:00.000Z

No tak – dość szybko otrzymałam odpowiedź na moje wątpliwości. Podczas mszy Maślak dał 100% odpowiedz. Nasze ciała po zmartwychwstaniu nie będą takie jak teraz, więc nie ma potrzeby martwić się o ciała doczesne, które zaginęły.
Ale mnie bardzo zastanowiła jeszcze jedna myśl z kazania- a mianowicie że sam fakt śmierci, pamięci o zmarłych jest raz do roku, a przecież oni ŻYJĄ! Są poza światem materialnym, ale nie umarli! My wszyscy również nie umrzemy , ale będziemy żyć wiecznie. TO JEST NAPRAWDĘ PIĘKNE!
Jakże wszystkie kłopoty, problemy dnia codziennego – stają się od razu bledsze i mniejsze !
To tak podobnie jak wejdzie się na szczyt góry. Wówczas świat widzi się z zupełnie innej perspektywy. Bóg wydaje się być na wyciągnięcie ręki, a wszystko inne takie małe.

zaduszki

2004-10-31T16:24:00.000Z

Byłam dziś nad morzem i zapaliłam świeczkę przy figurze Jezusa oczekującego. Zapaliłam ją za znajomego, który kiedyś pływał, a po śmierci został spalony i rozsypany po morzu. Nie ma zatem grobu. Hm... jakie to dziwne. Pomyślałam o tych wszystkich, którzy zginęli w katastrofach, pożarach, zatonęli wraz ze statkami . Ich ciała uległy zupełnemu zniszczeniu; a na końcu świata mają powstać na nowo. Jak czują się ich dusze? Jakże to tajemnicze...

ludzie...

2004-10-25T23:11:00.000+01:00

Najchętniej zamieszkała bym na bezludnej wyspie. Hm... nierealne...choć właściwie to ja mieszkam na takiej wyspie- większość ludzi tak się zachowuje jakby mnie wcale nie było. Nie tylko mnie- ogólnie drugiego człowieka. Każdy żyje sam dla siebie. No- co najwyżej dla i obok kogoś kogo się zna, dla nikogo więcej. Ostatnio w kościele na mszy przy tworzeniu „łańcucha” na „Ojcze Nasz” tak się szczelnie pilnowali, że wypadłam poza ten łańcuch i musiałam przejść na drugą stronę bo nie było miejsca.... Może ktoś powie, że to Ja jestem przewrażliwiona- nie! Ok! spoks! Przeszłam i nic się nie stało, ale potem pomyślałam – jak to jest... Przecież kościół ma łączyć! No, nie czepiam się, ale jest taka ogólna tendencja do ścisłego odosabniania się grup ludzi.
Obym się myliła...